از صقر بن ابی دلف نقل شده: از امام جواد (علیه السلام) شنیدم که فرمودند: «بدرستیکه امام بعد از من ، فرزندم علی (علیه السلام) است ، امر او امر من و طاعتش طاعت من باشد. امامِ پس از او فرزندش حسن (علیه السلام) خواهد بود که امرش همچون امر پدر و طاعتش همچون طاعت اوست».
در این هنگام امام (علیه السلام) سکوت فرمود.
پرسیدم: ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! پس امامِ بعد از حسن (علیه السلام) کیست؟
در این هنگام امام جواد (علیه السلام) بشدّت گریست ، و آنگاه فرمود: «بدرستیکه بعد از حسن (علیه السلام) ، فرزند اوست که قائم بِحقّ و منتَظَر است».
پرسیدم: چرا به نام «القائم» خوانده شده است؟
فرمود: «زيرا بعد از آنكه نامش از خاطره‌ها فراموش شود و اكثر معتقدين به امامتش مرتد شوند ، قيام می‌كند».
از ایشان پرسیدم: چرا او را منتظَر می‌خوانند؟
فرمود: «زيرا برای مهدی (علیه السلام) غیبتی طولانی مدت است که در آن تنها افراد با اخلاص منتظر قیام او هستند و اهل تردید او را منکر شوند و منکران کسانی را که به یاد او هستند مسخره می‌کنند و كسانى كه وقت ظهور را تعيين می‌كنند بسيار می‌شوند و آنانكه در اين باره شتاب می‌نمايند ، هلاک می‌شوند ؛ و آنان كه در مقام تسليم هستند رستگار می‌شوند»

متن روایت:


منبع:
کمال الدین و تمام النعمة: جلد ۲ ، صفحات ۳۵۲ و ۳۵۳.

پی‌نوشت:
این حدیث شریف ، حاوی نکات بسیار ارزنده‌ای است ، از جمله:

۱)- عصر غیبت ، دوران سخت شیعه است.!
گریهٔ شدید حضرت امام جواد (علیه السلام) بیاد حضرت مهدی منتظر (علیه السلام)، نشان دهندهٔ عظمت امر و سنگینی غیبت است. این حزن شدید را در سیرۀ منقولِ دیگر امامان (علیهم السلام) هم می‌بینیم.
گریۀ شدید حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام [اینجا] که اصحاب خاصّ حضرت ، اندوه شدید ایشان را گزارش کرده‌اند و در نقل معروف قصیدهٔ دعبل خزاعی در محضر حضرت امام رضا (علیه السلام) نیز، وقتی دعبل به ذکر امام زمان (علیه السلام) رسید، با گریهٔ شدید حضرتش مواجه شد [اینجا].
بلکه این وضعیّت عموم مؤمنین عارف به منزلت امامت است.
در روایت امام صادق (علیه السلام) در توصیف ایام غیبت چنین بیان شده:
«و لتدمعنّ عليه عيون المؤمنين‏، براستی که چشمان مؤمنین بر او اشکریزان خواهد شد ...».
منبع:
کافی: جلد ۱ ، صفحه ۳۳۶.

۲)- هلاکت عجله‌کنندگان: هلک المستعجلون ...
روایاتی که در آنها مداخله در امر قیام و ظهور دولت حقّ ، نکوهش شده است و قیامگرانِ قبل از ظهور را باطل و طاغوت معرفی کرده ، بسیار زیاد است و این مطلب دارای تواتر روائی است.
در واقع کسانی که بخواهند مردم را بسوی خود دعوت کنند ؛ و مدعی نیابت یا زمینه سازی برای تشریف فرمائی امام عصر (علیه السلام) باشند، همان "طاغوت" و مصداق «المتقدم لهم مارق» هستند.
اگر کسی اقدام به شورش بر علیه ظواغیت کرده ، و برای خود هیچ ادعائی هم نداشته باشد، بر اساس روایات اهلبیت (علیهم السلام) ، قطعاً شکست می‌خورد ؛ و عده‌ای را همراه خود ، به کام هلاکت و مرگِ اعتقادی می‌فرستد ؛ و در آخرت نیز باید پاسخگوی حرکات خلاف خود بخاطر سرپیچی از دستور ائمۀ هدی (علیهم السلام) باشد ...
الْمُتَقَدِّمُ‏ لَهُمْ‏ مَارِقٌ وَ الْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زَاهِقٌ وَ اللَّازِمُ لَهُمْ لَاحِق

‏
بغض و نفرت امام جواد (علیه السلام) از رهبرانِ کودتای سقیفه [ابوبکر و عمر (لعنة الله علیهما)] و وعدۀ انتقام از آنان
زکریا ابن آدم گفت: نزد حضرت امام رضا (علیه السلام) بودم، آن هنگام امام جواد (علیه السلام) را آوردند و سن آنحضرت کمتر از چهار سال بود، دستهای خود را بر زمین زد و سر مبارکش را بسوی آسمان بلند کرد، سپس در فکر طولانی فرو رفت؛ امام رضا (علیه السلام) به او فرمودند: جانم فدایت ، در چه فکرت بطول انجامید؟ فرمودند: در آنچه به مادرم فاطمه (سلام الله علیها) شد. بخدا قسم آن دو نفر را از قبر بیرون می‌کشم، سپس آن دو را به آتش می‌سوزانم، و خاکستر آنها را به دریا می‌ریزم؛ پس امام رضا (علیه السلام)، امام جواد (علیه السلام) را نزد خود طلبید و بین دو دیدگانش را بوسید ؛ سپس فرمودند: پدر و مادرم فدایت، تو شایستگی امامت را داری و امامت بعد از من از برای تو است.
منبع:
دلائل الامامة: صفحه ۴۰۰.
---------
فریاد جانگداز حضرت جواد الائمه (ارواحنا فداه) از داغی است که حرارتش تا روز قیامت جهانی را حیران و چشمانی را گریان از غربت مادر مظلومه‌ای کرد که او را بجرم دفاع از ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) بشهادت رساندند.پس از هزار و چهارصد و چهل سال هنوز این طنین جانسوز افکار پوسیده روشنفکران خیالی را متزلزل می‌کند ...
الَّلهُمـّ عجِّل‌لِوَلیِڪَ‌الفرَج