ديوان او به خوبي مي‌رساند كه همواره از خود تعريف مي‌كند و دم از خدائي و وحدت وجود مي‌زند. از جمله در صفحه 317 ديوانش مي‌گويد:

منم آن رند عاشق مطلق                              كه اَنَا الْحَقّ همي زند بر حق

ظاهر و باطن تو اي سيد                              ظاهرت خلق گير و باطن حق

شاه نعمت‌الله بسيار كوشيده در اثبات عقيدهء فاسدهء فلوطيت كه از كفار يونان بوده قبل از ميلاد مسيح كه خدا را با خلق يكي مي‌دانند و خلق را يك درجهء نزولي خدا مي‌داند و مي‌گويد خدا چون دريا و خلق موج و حباب آن دريا مي‌باشند و اين غلط و كفر محض است. زيرا دريا محدود است و خدا محدود نيست و ديگر آنكه دريا و موج او هر دو جسم و از يك سنخ مي‌باشند، ولي خالق و مخلوق از يك سنخ نيست و ديگر آنكه دريا مضطر و بي‌اختيار است در موج و خدا فاعل مختار است و دليلهاي بسياري است بر بطلان اين عقيده، اما شاه نعمت‌الله مكرر در ديوانش اين عقيده را اظهار كرده، مثلاً در صفحه 539 مي‌گويد:

گرد داعيان مدتي گرديده‌ام                           عين اعيان عين او را ديده‌ام

يك وجود است و صفاتش بي‌شمار                   آن يكي در هر يكي خوش مي‌شمار

مظهر  و مظهر به نزد ما يك است                    آب اين دريا و اين دريا يكي است

يك حقيقت صد هزارش اعتبار                       آن يكي باشد يكي ني صد هزار

و در صفحه 14 و 15 گويد:

رندان باده نوش كه با جام هم دمند                 واقف ز سر عالم و از حال آدمند

حقند اگر چه خلق نمايند خلق را                   بحرند اگر چه در نظر ما چو شبنمند

عشق و معشوق و عاشق اي عارف                   گر چه اندر ظهور اشياء شد

شاه نعمت‌الله خود را منصور و بايزيد دانسته و از ايشان بسيار تعريف كرده، ولي نامي از ائمه اثني عشر نبرده است. در صفحه 78 مي‌گويد:

من چو منصورم روم بر دار عشق                    بر سر دار فناء دار بقاء است

در صفحه 409 در باره استاد خود يافعي ناصبي گويد:

اي دل ز جهان جان گذر كن                        در عالم نيستي سفر كن

خواهي كه خداي خود ببيني                        در چهرهء سيدم نظر كن