ابوالحسين بن ابى‌البغل كاتب مى‌گويد:

از طرف « ابى‌منصور بن صالحان » مسئول انجام كارى شدم. امّا در طى انجام مسئوليت قصورى از من سر زد ، آنچنانكه او بسيار خشمگين شد ، و من از ترس ، متوارى و مخفى شدم و او در جستجوى من بود.
در يكى از شبهاى جمعه به طرف مقابر قريش ـ مرقد امام كاظم « ع » و امام جواد « ع » ـ براى عبادت و دعا رفتم. آن شب هوا بارانى و طوفانى بود. به خادم حرم مطهر كه « اباجعفر » نام داشت گفتم: درهاى حرم مطهر را ببند تا من بتوانم در خلوت مشغول دُعا و راز و نياز باشم. زيرا بر جان خود ايمن نيستم ، و ممكن است كسى قصد سوئى نسبت به من داشته باشد. او نيز قبول كرد و درها را بست.
نيمه شب ، در حاليكه باد و باران همچنان ادامه داشت و هيچكس در آنجا نبود ، مشغول دعا و زيارت و نماز بودم كه ناگاه صداى پايى از طرف قبر شريف امام موسى بن جعفر « ع » به گوشم رسيد. مردى را ديدم كه مشغول زيارت حضرت امام كاظم « ع » است. او ابتدا بر حضرت آدم « ع » و انبياء عظام « ع » درود فرستاد ، آنگاه يك يك ائمّهء معصومين « ع » را مورد خطاب و سلام قرار داد تا به امام دوازدهم حجّت بن الحسن « عج » رسيد ؛ اما نام ايشان را ذكر نكرد. من تعجّب كردم و با خود گفتم: شايد نام حضرت را فراموش كرد ، يا امام « عج » را نمى‌شناسد ، و يا اصلاً به امامت ايشان اعتقاد ندارد و مذهب ديگرى دارد. وقتى زيارتش به پايان رسيد ، دو ركعت نماز خواند و متوجّه قبر مطهّر امام جواد « ع » شد ، و به همان ترتيب مشغول زيارت و سلام شد و دو ركعت نماز خواند. من ترسيدم ؛ زيرا او را نمى‌شناختم ، او جوانى بود در هيئت مردى كامل و پيراهنى سفيد بر تن و عمامه‌اى بر سر داشت كه انتهاى آن را از زير گلو گذرانده بود ، همچنين شالى به كمر بسته و عبايى بر دوش انداخته بود. پس از نماز به من فرمود: اى ابوالحسين بن ابى‌البغل! با دُعاى فرج چقدر آشنايى؟

گفتم: آقاى من! كدام دُعا؟

فرمود: دو ركعت نماز بخوان و بگو:

يا مَنْ اَظْهَرَالْجَميلَ وَ سَتَرَالْقَبيحَ ، يا مَنْ لَمْ يُؤاخِذْ بِالْجَريرَةِ وَ لَمْ يَهْتِكِ السِّتْرَ ، يا عَظيمَ المَنِّ يا كَريمَ الصَّفْحِ يا حَسَنَ التَّجاوُزِ ، يا واسِعَ الْمَغْفِرَةِ ، يا باسِطَ الْيَدَيْنِ بِالرَّحْمَةِ ، يا مُنْتَهى كُلِّ نَجوى ، وَ يا غايَةَ كُلِّ شَكْوى ، يا عَوْنَ كُلِّ مُسْتَعين ، يا مُبْتَدِئاً بِالّنِعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقاقِها.

سپس بگو:

يا رَبّاهُ « ده مرتبه » ، يا سَيّداهُ « ده مرتبه » ، يا مَوْلاه « ده مرتبه » ، يا غَايَتاه « ده مرتبه » ، يا مُنْتَهى غايَةِ رَغْبَتاه « ده مرتبه » ، اَسْأَلُكَ بِحَقّ هذِهِ الاَْسْماءِ وَ بِحَقِّ محمّد وَآلِهِ الطّاهِرينَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ اِلاّ ما كَشَفْتَ كَربى وَ نَفَّسْتَ هَمّى وَ فَرَّجْتَ غَمّي وَ اَصْلَحْتَ حالي.

پس هر حاجتى كه دارى از خداوند مسئلت نما. پس از آن گونهء راست صورتت را بر زمين بگذار و صد بار بگو:

يا محمّد يا علي! يا علي يا محمّد اِكْفياني فَأِنَّكُما كافِيايَ وَ انْصُراني فَأِنَّكُما ناصِرايَ.

سپس گونهء چپ صورتت را بر زمين بگذار و صدبار بگو: « اَدْرِكْنِى » و پس از صدبار اين ذكر را بسيار تكرار كن. سپس به اندازهء يك نفس بگو« اَلْغَوْثِ اَلْغَوْثِ اَلْغَوْثِ ... » ، آنگاه سر از سجده بردار كه اِنْ‌شاءاللّه خداوند حاجتت را برآورده خواهد نمود.

وقتى من مشغول نماز و دُعا شدم ، آن شخص خارج شد. بعد از اينكه نماز و دعايم به پايان رسيد به طرف ابوجعفر خادم رفتم تا بپرسم اين مرد كه بود؟ و چگونه وارد حرم مطهّر شده بود؟ وقتى درها را بررسى نمودم ديدم همهء درها بسته و قفل زده بودند.
بسيار تعجب كردم ، و با خود گفتم: شايد اينجا دَرِ ديگرى دارد كه من نمى دانم. پيش ابوجعفر رفتم. او داشت از داخل اتاقى كه به عنوان انبار روغن چراغ از آن استفاده مى‌كردند ، بيرون مى‌آمد ، فوراً به او گفتم: اين مرد كه بود؟ چطور توانسته بود داخل حرم شود؟
ابوجعفر گفت: همانطور كه مى بينى درها بسته و قفل زده هستند ، من هم كه آن را باز نكرده‌ام. من آنچه را كه ديده بودم براى او تعريف كردم. گفت: او مولايمان صاحب‌الزمان « عج » است ، من بارها ايشان را وقتى حرم خالى است ـ مثل امشب ـ ديده‌ام. از اينكه چنين موقعيّتى را از دست داده بودم ، خيلى ناراحت شدم.
وقتى فجر دميد از حرم خارج شدم. به طرف محلّهء « كرخ » رفتم ، در اين مدّت آنجا مخفى شده بودم. هنگامى كه خورشيد دميد ، عدّه‌اى از مأمورين صالحان با اصرار از دوستانم سراغ مرا گرفتند ، و با خواهش بسيار مى‌خواستند كه مرا ملاقات كنند. آنها نامه‌اى هم با خود داشتند كه در آن صالحان نوشته بود كه مرا بخشيده و امان داده است. همچنين مطالب جالب توجهى درباره خوبيها و گذشته خوب من و آينده خوبى كه در انتظارم مى‌باشد در آن قيد شده بود ؛ آنگاه با يكى از دوستان مورد اعتمادم از مخفيگاه خودم خارج شده و با ابى‌منصور ملاقات كردم. وقتى مرا ديد به پاخاست و بسيار مرا مورد احترام خود قرار داد ، و چنان رفتار خوبى از خود نشان داد كه تا حال از او چنين رفتارى را نديده بودم. آنگاه گفت: آيا آنقدر ناراحت شده بودى كه از من به صاحب الزّمان « عج » شكايت كردى؟
گفتم: من فقط درخواستى ساده و دُعايى معمولى كردم.

گفت: چه مى‌گويى؟ ديشب (شب جمعه) بدون مقدّمه مولايم صاحب‌الزمان « عج » را در خواب ديدم ، ايشان به من دستور دادند تا با تو به لطف رفتار كنم ، و از اين ستمى كه بر تو كرده بودم مرا مورد مؤاخذه قرار دادند.
گفتم: لا اله الاّ اللّه! گواهى مى‌دهم كه خاندان رسالت و ائمّهء معصومين « عليهم السلام » نه تنها بر حقّ هستند ؛ بلكه خود منتهى درجهء حقيقت هستند. من نيز مولايمان » عج » را بدون مقدمه در بيدارى ديدم ، و به من چنين و چنان فرمودند. و آنچه را كه ديده بودم كاملاً شرح دادم. او از اين داستان بسيار تعجّب كرد. پس از آن از ابى‌منصور بن صالحان كارهاى شايسته و بزرگى به سبب اين رويداد انجام پذيرفت، من هم به بركت مولايمان صاحب الزمان « عج » به مقاماتى در دستگاه او رسيدم كه اصلاً به فكرم هم نمى‌رسيد.

پي‌نوشت:
دلائل الامامه ، صفحات 299 ـ 301

بحارالانوار ، جلد 51 ، صفحات 304 ـ 306